Ona ısınmaya başladığım ilk günlerdi, hava soğuktu haliyle, kış tabi dışarıda öyle bir yağmur yağıyor ki, en yakınında ki arkadaşımı görmek için gözlerimi kısarak bakıyordum. Ben yine her zaman ki gibi erkeklerle takılıyor ve hayatımı yaşadığımı sanıyordum, sonra o lanet gözlerim o curcuna da-yaklaşık 120 kişinin içinden- onu gördü, o harika insanı... ama o mutsuzdu yağmur yağıyordu şırıl şırıl, ıslanıyordu ve onu ısıtacak tek bir kişi bile yoktu. Haline çok üzüldüm ve yanına gittim, "Özge ne yapıyorsun bura da?" dedim, hemen kafasını kaldırdı gülümsedi bana, "Sevgilimi bekliyorum." dedi, ben çöktüm resmen. "Se.. Se.. Sevgilini mi?" diye sordum, yine üzülerek"Evet ne yazık ki." dedi. Bu sefer nefesimi tuttum, "Özge..."dedim ve sevgilisi geldi, aldı tuttu kolundan çekerek götürdü diğer tarafa, ben ağlıyordum ama yaşlarım gizleniyordu damlalarına, durma yağmur durma... tek söylediğim şeydi hiç kimse bana bakmıyor ben sadece ona bakıyordum...
O orada konuşurken kafamı gökyüzüne kaldırdım ve okunmuyordu artık adı yıldızlarda... sonra sevgilisi "Eve git!" diye bağırınca için yandı ve yağmura dedim ki, durma, içim cayır cayır yanıyor... söndür yalvarırım... durma ne olur, durmaaaaa
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder